2010/Jul/18

 

 

じゃ。。はじめはずっとから今まで。。ありがとうな!

でもね。。このけっかを聞いた時。。ちょっとビックリした

 

เป็นเรื่องเป็นราวกับไอ้อ้วนมาทั้งวัน. . 

อย่างที่ใครหลายๆคนพูดว่ามันมีสัญญาณมานานแล้ว

เลยพอทำใจมาแต่เนิ่นๆว่าอะไรจะเกิดมันก็คงจะเกิด ยิ่งดราม่าแนวหน้าของลุงแล้ว

คิดว่า . . . แฟนๆอย่างเราต้องทำใจให้แข็งแรงไว้ตลอดเวลา

 

เหมือนโดนพายุพัดซัดตามด้วยซึนามิแล้วตบท้ายด้วยทอร์นาโด

ก็ปวดหัวกับความคิดของตาลุงเหมือนกัน เรื่องที่ชื่อเจ้าเมะมาแทนตัวเอ

ถึงตอนนี้จะไม่ได้เมนหลักที่ KAT-TUNแต่ก็ใจหาย

ไม่คิดว่าจะเกิดกับยูนิตที่มั่นดูคงแบบนี้

 

แต่. . .มันเหมือนกับอาการของคน "ทนอยู่" รึเปล่า?

ถ้าเป็นแบบนั้นการที่สมาชิกที่เหลือจะเติบโตต่อไปโดยที่ไม่มีจิน

แล้วจินก็เติบโตต่อไปโดยที่ไม่มีห้าคนที่เหลือ ก็อาจจะเหมาะสม

เพราะเวลาเปลี่ยน อะไรๆก็เปลี่ยน

มันอาจจะไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวนะในความรู้สึก

แต่คงเป็นสไตล์ในการทำงานมากกว่า

แต่ไม่ว่ายังไง ก็คิดเสมอว่า ต่อให้โตอย่างแตกต่างแค่ไหน

10ปีที่ทั้งหกคนและแฟนๆผ่านมาด้วยกัน

มันก็คือพื้นฐานของผู้ชายที่ชื่อ อาคานิชิ จิน อยู่ดี

ถึงต่อไปนี้จะไม่มีคำว่า คัตตุน ต่อท้ายอีกแล้วก็ตาม

 

นึกย้อนไปถึงนิวส์ ที่ตอนนี้พวกมันยกเว้นซึ่งท่านพี ก็ยังโดนดอง

ดองจนเปื่อย มีแต่มะพีที่โซโลจนหวั่นใจ. . .

แต่. . .ลุงจะทำอะไรนิวส์อีกเหรอ?

สองรอบ ไม่พอรึไงลุง

เดี๋ยวก็เหลือกันสองคนเป็น โฟร์ มด พอดี

 

อ้าว กลับมาที่ไอ้อ้วนกันต่อ

อยากให้ประสบความสำเร็จแบบที่เป็นมา

คงจะซัพพอร์ทตามอัตภาพ ไม่ได้มีไบแอสอะไร

ก็อยากให้มั่นใจว่า ตัดสินใจดีที่สุดแล้ว

ถึงหลายๆคนแถวนี้จะคิด อคาเมะ มากกกก็ตาม ฮ่าๆ

 

รักเด็กๆของลุงเสมอ ซึ่งนั่นก็มีแต่เรื่องที่ต้องทำใจ เฮ่ออ....